در امتداد ناکامی های فوتبال ایران و نایب قهرمانی در کافا و باخت به ازبکستان و حذف تیم ملی نوجوانان مقابل هند حالا باختن و شکست به لبنان نوبر بوده و هست.
به گزارش خبرنگار باشگاه خبرنگاران پویا، امید روانخواه هم نتوانست مشکلات تیم ملی امید را حل کند و این تیم در جام ملتهای 2023 در گروه چهار تیمه چهارم شد و ناراحت کنندهتر باختن با یک گل به لبنانی است که روزگاری یک تساوی یا باخت کم گل مقابل ایران را آرزو می کردند. فوتبال ایران سالهاست که دچار رخوت و در جا زدن شده است و اتفاقا در دود این خاکستر این رخوت هم همگی ارکان فوتبال دمیده اند.
تیم ملی امید ظاهرا حیاط خلوت برخی مربیان است و یا خیلی راحتتر بگوییم احیانا برادر ناتنی فوتبال ایران به حساب می آید که توجهی هم به آن نمی شود. حسرت 50 ساله این تیم برای راه یافتن به المپیک با هر مربی و هر فدراسیونی می تواند بیان کنند همین موضوع باشد که هیچ مقطعی نگاه درستی به این تیم نداشته ایم. فوتبال ایران در پایه ها مشکلات خود را دارد روی آوردن به بحث خصوصی سازی در پایه ها و تیمداری افراد و شخصی شدن فوتبال که به کاسبی شدن پایهها انجامیده است، بلای ناعلاج فوتبال ما شده که حاصل آن را در نتایج تیم ملی نوجوانان و البته حالا تیم امید کشورمان می بینیم.
امید روانخواه با پیشنیه مربیگری نه چندان مناسبی تصدی این تیم را برعهده گرفت و در سه بازی حتی نتواسنت گلی را به ثمر برساند. زدن چهار ضربه به تیرک برای شاگردان روانخواه نمی تواند راه را برای توجیح این فاجعه برای کادر فنی باز کند. فوتبال ما مدتهاست که به لطف بعضی از مربیان و آنالیزورها به دادن آمار و پارامترهای موفق در بازی بسنده کرده است و نتایج با این طرح مسایل بررسی می شود در صورتی که نفس فوتبال رقابت برای بردن است و صرف دادن به فرض اطلاعات و آمارها نمیتواند اقنا کننده باشد.
البته خارج از این بحث سخت افزاری و نرم افزاری و مشکلات خصوصی سازی در پایه ها عدم داشتن علم روز در تمامی حوزه های فوتبال چه مربیان چه سرپرستان و چه مدیران و...همه در جای خود درست است اما نباید به بی توجهی به این تیم هم به راحتی گذشت.
شاید همین امروز پس از حذف مفتضاحانه تیم ملی امید از هواداران فوتبال در مورد این تیم بپرسید خبری از این تیم نداشته باشند ، تاکید بر این موضوع که اگر از مردم عادی بپرسید شاید حق داشته باشند خبری از این تیم و حتی خبری از این حذف ناباورانه نداشته باشند، امابی خبری طرفداران فوتبالی هم از نکات عجیب شرایط این تیم است. به این نکته توجه کنید که حول و حوش دو دهه پیش تیم ملی امید اگر صعود نمیکرد خط تولید تیم ملی حداقل بود و هوادارن به همین دلایل حداقل پیگیر بازی این تیم بودند.
خیلی دورترها، رضا شاهرودی، افشین پیروانی، جواد منافی، بهزاد داداش زاده، میرشاد ماجدی، یحیی گل محمدی و بسیاری از بزرگان در این سطح و رنج سنی تیم ملی بازی کردند و بعدها هم امثال کریم باقری، مهدی مهدوی کیا، ادموند بزیک، مهردادمیناوند،داوود مهابادی ، اسماعیل حلالی، علی چینی در دوره خود پیراهن تیم ملی امید را پوشیدند، و پس از آن ، سالها در آسمان فوتبال ما به عنوان ستاره درخشیدند، همین تیم ملی امید سکوی پرتاب آنها شد و پس از درخشش در این مسیر به مراحل بالاتر فوتبال پیدا کردند.
یک مرور خاطره کوتاه به گذشته می تواند به ما ثابت کند برای بازی تیم ملی امید، همین استادیوم آزادی نزدیک به صد هزار نفر تماشاگر را به خود می دید و جامعه مخاطب در تب و تاب نتیاج آن بود و درگیر این موضوع میشد اما برخلاف آن روزها در این روزها کلا فضای فوتبال ما دیگر این تیم را ناخودآگاه به رسمیت نمی شناسد به طوریکه حتی باشگاهها برای دادن بازیکن خود به این تیم گاهی دچار یک کشمکش عجیبی می شوند.
اگر صحبت از همه ارکان فوتبال در ناکامی تیم ملی امید می شود منظور منزه کردن مربی به نام امید روانخواه نیست که رزومه این مربی با ادعای فوتبال تهاجمی پر از شکستها در سطح فوتبال ما است و اصلا انتخاب او جای سوال دارد اما فارغ از این معیار باید گفت که تیم ملی امید در فوتبال ما یتیمی خاصی بر چهره دارد و هیچ کس گردن گیر این تیم نیست و همین مسئله باعث عدم ایجاد انگیزه بازی بازیکنان هم می شود.
فدراسیون، مربی ، بازیکن، هوادار ، سخت افزار، نرم افزار، رسانه همه و همه در این حذفهای این تیم مقصر اصلی هستند و باید جوابگوی این مسئله باشند. تیم ملی امید با این دست فرمان قطعا به المپیک هم راه پیدا نخواهند کرد تیمی که عاجز از گلزنی در سه بازی گروهی است قطعا صرفا در داخل زمین مشکل ندارد و باید در جای دیگری هم دلیل این معضلات را پیگیری کرد.
نایب قهرمانی در کافا و ادعاهای عجیب متصدیان تیم ملی بزرگسالان برای پوشش ضعفهای موجود در این تیم ، باخت در رده نوجوانان به هند و حذف از این مسابقات و حالا هم شکست و از لبنان و کنار رفتن از این رده مسابقات همه و همه نتایج انتخابها و راهبردهای غلط است که اتفاقا آدمهای اشتباهی را در این عرصه مطرح می کند بدون هیچ خروجی مناسب و البته جوابگویی به افکار عمومی همچنان ادامه دارد.
انتهای پیام/